Overslaan naar de hoofd content

Margreet Ridder

Blog

Een dierbare collega en ik spelen en werken al jaren samen en zijn dus ook goed op elkaar ingespeeld. Je zou denken dat we, omdat we elkaar ook goed kennen, geen verrassingen meer voor elkaar hebben. Maar dat is dus niet het geval.

Ik ken Anneke als een doorzetter, een stoere pleeg die heel hard kan werken, en als ze iets in haar hoofd heeft dan krijgt ze het voor elkaar. Nu ligt Anneke overhoop met haar leidinggevende. Het is geen knalruzie, het is een stilzwijgende oorlog.

Dit is niet goed, dat is slecht geregeld. Ontevreden kijken zij om zich heen en je hoort bij elk nieuw plan een diepe zucht van vermoeidheid door de personeelsruimte gaan. Daar gaan we weer…klaag, klaag, klaag. Klagende collega’s vreten energie.

De zomer lijkt soms wel een grote time-out Zo half juni begint het te kriebelen, men gaat aftellen. Hoeveel weken nog tot de vakantie. Op het werk zie je dat het in de zomer allemaal een beetje anders verloopt.

Een paar jaar geleden vroeg ik de deelnemers van een training om na de lunch in hun eentje een half uur te gaan wandelen. Meteen kwamen de vragen: ‘wat is daar het nut van? Moet het per se alleen zijn? Waar moet ik naar toe wandelen’?

Mijn moeder belt me op: ‘kom je me even ophalen? Ik zit met Annie bij de spoedpost van het ziekenhuis’. Annie is een vriendin van mijn moeder. Ze is 81 jaar en heeft onlangs een nieuwe heup gekregen. Ter revalidatie logeert zij een paar weken in een verzorgingstehuis.

Niet zo lang geleden vertelde iemand me een mooi verhaal over zijn zomervakantie en hoe hij en zijn vrouw iets belangrijks leerden toen de vakantie in het water dreigde te vallen. Jacques en zijn vrouw Willeke hadden het plan opgevat om op fietsvakantie te gaan.

Wat wil je later worden als je groot bent? Al op de kleuterschool werd ons deze vraag gesteld. En het is ontzettend leuk om de dromen van vier- en vijfjarigen te horen. Mijn oudste dochter wilde leeuwentemmer worden, mijn jongste dochter elfje.

Als er iets is wat veel zorgprofessionals moeilijk vinden, dan is het wel hun eigen grenzen aangeven. Heel vaak loopt men net even te lang door. Er is altijd nog wel ergens een beetje rek in het ‘elastiek van wat je aankunt’, en voor veel zorgprofessionals lijkt dat elastiek oneindig rekbaar.

Een veel voorkomend probleem binnen teams is roddelen. Iedereen zegt het af te keuren en iedereen geeft toe zich er wel eens schuldig aan te maken. Hoort roddelen er nu eenmaal bij en kan je dit echt nooit uitbannen?

De huidige query heeft geen berichten. Controleer of je berichten hebt gepubliceerd die overeenkomen met je zoekopdracht.